ต่างแดน

              ครั้งแรกที่เราได้มีโอกาสเดินทางไปที่ไกลๆในครั้งแรก  ไกลจริงๆ  ก็คือประเทศฮังการี  ซึ่งอยู่ทางยุโรปกลาง  เราออกเิดินจากประเทศไทยโดยสายการบินTURKISH  AIRLINES  วันที่ 11  สิงหาคม 2009เวลา 22.35 น.

 โดยเครื่องไปลงที่Istanbulที่ตุรกีก่อน  แล้วจึงต่อเครื่องไปที่Budapestต่อ  ตอนนั้นมีหลากหลายความรู้สึกทั้งตื่นเต้น  ทั้งคิดถึงบ้าน  ทั้งกลัว  จนน้ำตาจะไหล  T^T    เราไปกับวงดนตรีโปงลางของโรงเรียนกาฬสินธุ์พิทยาสรรพ์  เพื่อเป็นตัวแทนประเทศไทยร่วมแสดงกับนานาชาติเกดี่ยวกับดนตรีพื้นเมือง
              พอไปถึงตุรกี  รอต่อเครื่องนานมากกก  แถมยังมีความหิว  เพระาอาหารบนเครื่องไม่ถูกปาก  จะหาก๋วยเตี๋ยวแถวนั้นก็ไม่มี  (ตอนนั้นนึกอยากกินก๋วยเตี๋ยว)

(อาหารบนเครื่อง)

 ผอ.ซึ่งนำทีมซื้อขนมคิทแคทมาห่อใหญ่  แจกให้แต่ละคนรองท้อง  ด้วยความที่มีเวลามากจนไม่รู้จะทำอะไร  นักดนตรีนำแคนขึ้นมาเป่า  นางรำจำนวนหนึ่งก็เริ่มรำ  เพื่อแสดงเปิดหมวก  มีชาวต่างชาติให้ความสนใจกันมาก  แต่สุดท้าย  เราก็ต้องหยุดกระทันหัน
เพระามีเจ้าหน้าที่ตำรวจมาบอกให้หยุดเล่น!!!  (เกือบไม่ถึงฮังการีซะแล้ว)  ได้เงินมาจำนวนหนึ่ง^^

เราไปถึงฮังการีช่วงบ่ายๆ ด้วยอาการเมาเครื่อง  อากาศค่อนข้างร้อนเพราะอยุในฤดูร้อนพอดี   ตอนนั้นค่อนข้าง งง  กับเวลา  เพระาปรับยังไม่ค่อยได้  ไปพักที่ รร  ในเมืองSzazhalombatta  ซึ่งเป็นเมืองที่ใช้ในการจัดงาน  

แต่ละวันวงดนตรีของประเทศไทยจะได้เดินทางไปแสดงในเมืองต่างๆเช่นRáckeve  และมีการจัดขบวนแห่ซึ่งเราได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี  ผู้คนที่นั่นค่อนข้างให้ความสนใจกับเรื่องดนตรีและวัฒนธรรม  เนื่องจากขึ้นชื่อว่าเป็นมหานครแห่งดนตรีอยู่แล้ว  และนอกจากนี้เรายังได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กับต่างประเทศ  ได้ฝึกเต้นรำโดยใช้เสาไม้ขนาดใหญ่เป็นหลักอยู่ตรงกลาง  ซึ่งเพื่อนจากประเทศเบลเยี่ยมช่วยสอน  ส่วนเราก็ได้สอนการรำท่าง่ายๆเป็นการแลกกัน

                        นอกจากได้แสดงความเป็นไทยให้ชาวต่างชาติได้เห็นแล้ว  เรายังได้ไปเที่ยวในสถานที่ที่เราเคยเห็นเพียงในภาพ  หรือเว็บไซต์ต่างๆ  โดยไม่นึกฝันว่าจะมีโอกาสได้เห็นมาก่อน  ได้ล่องเรือในแม่น้ำดานูป  มีการเต้นรำบนเรือ  (ตอนนั้นเมาเรือมากจึงนอนหลับ>>>อดเต้น)แต่บนเรือไม่มีอาหารอื่นใดนอกจากแฮมเบอเกอร์  และไม่ค่อยถูกปากอีกเช่นเคยเพราะขนมปังเหนียวมาก  ไม่มีซอสให้ใส่ด้วย><

Heroes  square

chain  bridge

                         แต่อุปสรรคในการเดินทางครั้งนี้สำหรับเราเอง  คืออาหาร  เพราะรสชาติไม่ค่อยถูกปากคนไทย  โชคดีที่เรามีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปติดตัวไปคนละ10ห่อ  และที่ขาดไม่ได้  คือเครื่องปรุงอีสานปลาร้าสับ  เราจึงมีอาหารอีสานรสเลิศอย่าง"อ่อม"ให้รับประทาน  ส่วนอาหารที่ทางเจ้าภาพจัดเตรียมให้  ส่วนใหญ่แต่ละมื้อจะเริ่มต้นด้วยซุป  แล้วตามด้วยอาหารอีกจานซึ่งมีข้าวอยู่ด้วย  แต่ที่ชอบที่สุดเห็นจะเป็นผลไม้เพราะรสชาติอร่อยและมีผลไม้ที่เราไม่ค่อยได้ทานกันตามปกติเช่น  แอพลิคอต  และอีกอย่างที่ไม่มั่นใจว่าคือลูกพลัมหรือไม่  ส่วนแอปเปิ้ลจะมีปลูกอยู่แทบทุกบ้าน  

ซุป

ข้าวกับ...(อะไรเอ่ยย?)

ผลไม้อร่อยๆค่ะ

                ภาษาที่เค้าใช้กันคือภาษาฮังกาเรียน   แค่ก็สามารถสื่อสารภาษาอังกฤษกันได้  เราจึงได้เรียนรู้ภาษาฮังการีมาบางคำเช่น

Szia                                  สวัสดี

Koszonom                        ขอบคุณ

                 การเดินทางไกลในต่างแดนครั้งนี้นับเป็นประสบการณ์ที่แสนวิเศษที่ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอีกหรือไม่  แต่เราก็สามารถเก็บเป็นความทรงจำที่ดีได้อีกยาวนาน...